WATOTO

Edukacja dla dzieci Afryki
(„Watoto wa Afrika” to w języku
suahili – „Dzieci Afryki”)

Wystarczy zatrzymać się gdzieś w wiosce, w miasteczku, a nawet po prostu w polu – od razu pojawi się gromada dzieci. Wszystkie nieopisanie oberwane. Koszuliny, porcięta w nieprawdopodobnych strzępach. Za jedyny majątek, za jedyne pożywienie mają małą tykwę z odrobiną wody. Każdy kawałek bułki czy banana zniknie pochłonięty w ułamku sekundy. Głód wśród tych dzieci jest czymś stałym, jest formą życia, drugą naturą. A jednak to, o co proszą, nie jest prośbą o chleb czy owoc, nie jest nawet prośbą o pieniądze.
Proszą o ołówek.
Ołówek kulkowy, cena 10 centów. Tak, ale skąd wziąć dziesięć centów?
A oni wszyscy chcieliby chodzić do szkoły, chcieliby się uczyć.

Ryszard Kapuściński – Heban

Akcja pomocy
„Watoto”

 Na czym polega   Najczęstsze pytania   • Czekają na pomoc...   1% PIT – rozliczenia   Szpital w Karamie 
 – budowa zakończona!   Jak przekazać 1% PIT   Dzieci Syberii   Media o akcji „Watoto” 

O fundacji

 Najważniejsze informacje   Statut   Roczne sprawozdania  

Zdjęcia i listy

 Boże Narodzenie 2007   Sztuka Afryki   Nasze dzieci   Listy z Afryki   Spotkanie z Julką   Misjonarze 

Na bieżąco

 Aktualności   Archiwum aktualności 

Spotkanie z Julką

Julie Mukangendo (w języku kinyarwanda „mukangendo” znaczy „znaleziona przy drodze”) ma życiorys typowy dla wojennych sierot. Ojciec i rodzeństwo zostali zamordowani w 1994 roku, matka zmarła w tragicznych okolicznościach w czasie wędrówki do obozu uchodźców. Samotną dziewczynkę, siedzącą na skraju drogi, przygarnęła wdowa z siedmiorgiem własnych dzieci. Po dwu latach kobieta zmarła. Osieroconymi dziećmi i Julką zaopiekowała się matka zmarłej – Emmeliane Nyiranzeyimana. W 1997 roku siostry misjonarki z Karamy włączyły Julkę do akcji „Adopcja Serca”. Polskimi opiekunami dziewczynki zostali Magda i Wojciech Słodzinkowie. W 2005 roku pojechali oni do Rwandy i odwiedzili swoją podopieczną. To pierwszy wypadek spotkania polskiego opiekuna z adoptowanym na odległość afrykańskim dzieckiem.

[zdjęcie]

Julka w roku 1997: dziewczynka wygląda na 8 lat,
gdy pyta się ją o rodziców – płacze.

[zdjęcie]

Julka, Egide i inne wnuki Emmeliane Nyiranzeyimana, rok 2001.

[zdjęcie]

Julka i Emmeliane Nyiranzeyimana, rok 2005.

[zdjęcie]

Taniec na powitanie polskich opiekunów Julki – przed budynkiem
misji Sióstr Służek NMPN w Karamie (Rwanda), rok 2005.

[zdjęcie]

Taniec powitalny...

[zdjęcie]

Dom Emmeliane Nyiranzeyimana.

[zdjęcie]

Razem, przed domem.

[zdjęcie]

Pierwsza z lewej – s. Katarzyna Grzybowska (Służka NMPN).

Informacje o młodzieży i dzieciach czekających na pomoc zamieszczamy pod zakładką „Czekają na pomoc...”. Zasady akcji pomocy opisane są pod zakładką „Najczęstsze pytania”.

W razie dalszych pytań – prosimy o kontakt:

tel.: (0 22) 756 58 50
e-mail: fundacja@DzieciAfryki.org

Więcej informacji o fundacji – w tym adres siedziby, numer konta itp. – znajdą Państwo pod zakładką „Najważniejsze informacje”.